REIKI-ALKMAAR-BEHANDELINGEN-CURSUS REIKI I/REIKI II
Ik geef in Alkmaar aan huis reikibehandelingen, tevens kunt u bij mij terecht voor reiki I en reiki II. Op de pagina’s (zie header) is de reiki-informatie te vinden en hier op de homepagina blog ik ervaringsverhalen over reiki en aanverwante zaken. Veel plezier en misschien tot ziens!
Het is niet toegestaan om de op dit weblog gepubliceerde foto’s te verveelvoudigen, opslaan en/of op een andere plaats openbaar te maken.
BOVENNATUURLIJK BLOG
Er zijn grote verschillen. In achtergrond, generatie, sekse, persoonlijkheid, leefwijze enzovoort. Toch voelen we ons verbonden. Het zal zich op zielsniveau afspelen. Een andere verklaring heb ik er niet voor. Vanwege de afstand tussen onze woonplaatsen, beider afwijkend leefritme en verplichtingen van thuis zien we elkaar minder vaak dan we zouden willen. Maar zijn we eenmaal bij elkaar is er geen tijd. Alleen het nu. Dan praten we de hele nacht door om pas tegen de ochtend in slaap te vallen. Is er geen moment van verveling.
Zo ook op een nacht van vrijdag naar zaterdag. Hij praat meer dan dat ik doe. Dat kan hij ook beter. Ik luister meer. Ineens val ik hem toch in de rede. Vlak voor hem schittert een paarse lichtbol. Ik ben klaarwakker. De bol neemt de vorm van een vogel aan. De vogel fladdert in twee cirkels voor hem langs en blijft steeds even stil hangen. Het is alsof de vogel bij hem hoort. Iets van zijn ziel is dat buiten het lichaam treedt. Het is een stralend stukje ziel. Dat verbaast mij niets want ik weet dat zijn inborst goed is. Maar ik verbaas mij wel over de schoonheid van dit verschijnsel en durf mijn ogen niet te geloven. Dergelijke ‘dingen’ zie je in fantasy films en dan weet je dat het een animatie betreft. Terwijl ik nauwelijks woorden heb voor hetgeen ik zie (ik stamel maar wat), opent het plafond zich ook nog eens in een oneindige ruimte. Onderstaand plaatje komt aardig dicht in de buurt, alleen is het donkerder, zwarter…
Ik vind de oneindige ruimte wel erg donker en diep. Een wormachtig, groen verschijnsel komt in mijn blikveld en ik moet denken aan de schilderijen van Jeroen Bosch. Verder aan een boek van Robert Monroe over uittredingen dat ik eens leende van een vriendin. Het boek kon ik overigens niet uit lezen. Het ging me te ver. De rare wezens die de persoon in kwestie tijdens zijn uittredingen waarnam, vond ik toen over the top. Ongeloofwaardig. Ik houd spirituele verschijnselen graag abstract. Trillingen. Kleur. Licht. Waarnemingen van energie die je onder natuurkunde kunt scharen. Verklaren zoals een stroomkring. Maar ik zou beter moeten weten. Hoe harder ik over iets roep dat ik daar niet in geloof, dat me dat te ver gaat of dat zoiets niet te aanschouwen valt, komt op mijn pad om mij van het tegenovergestelde te overtuigen. Inmiddels zou ik moeten weten dat je niet kunt oordelen over hetgeen je zelf niet hebt ervaren.
Naar mijn tijdsbeleving duurt dit alles zo’n minuut of tien. Maar zeker weten doe ik dat niet. Er is immers geen tijd in die dimensie. Aan wie kun je dit vertellen? Wie gelooft zoiets? Ik schrijf het maar op mijn reikiblog en neem voor lief dat men zou kunnen denken dat ik onder invloed was van drugs. Geplaagd werd door koortsbeelden. Oververmoeid was van een hele nacht ouwehoeren. Omdat de enkeling die er wel iets in herkent zich gesteund zal voelen.
De vriend gelooft mij gelukkig wel. Eerder zag hij het zelf ook. Meerdere mensen namen de witte sluier in zijn bijzijn waar. Mensen met een spiritueel bewustzijn. Weer thuis, mailde hij me een foto van zichzelf op een wat lugubere plek met een vogel boven het hoofd. Een plek waar hij eens zelf iets bijzonders ervoer. De vogel vertoonde sterke overeenkomsten met de paarse vogel van die nacht.
Een aantal hadden afgezegd waardoor de groep niet zo groot was. We waren met een oefening bezig op de plaats en het steeds herhalen van dezelfde beweging bracht me in een soort trance. Ik keek in de spiegel naar de tai chi qigong groep. Iedereen was even geconcentreerd bezig. Toen zag ik dat de hele ruimte zich had gevuld met doorzichtig paars, met rondom iedere persoon een witte rand. Mooi om te ervaren dat de hele groep zich in eenzelfde staat van zijn bevond.
Ze mailt me dat het niet zo goed met haar gaat. W. is depressief en heeft nergens energie voor en schrijft over huilbuien terwijl ze eigenlijk niet zo’n jankerd is. Ik weet dat ze nogal wat achter de rug heeft. Een vriend verloren aan kanker, een man met een burn-out, een oudste zoon die diabetes kreeg, haar eigen diabetes zit haar ook nog wel eens in de weg en zo nog een aantal zaken. Voorzichtig vraagt ze of ik misschien reiki op afstand kan sturen.
Ik ken W. van een gedeelde zwangerschapswens. Toen wij zo’n dertien, veertien jaar geleden zwanger wilden worden, bestond er nog niet zo veel informatie over zwangerschap bij vrouwen met diabetes type 1. We wisselden per brief en telefoon ervaringen uit. W. kreeg als eerste een zoon. Ik volgde een jaar later met eveneens een zoon. Later kreeg W. nog een dochter.
Ik beloof om haar een paar keer mee te nemen in de reiki op afstand. Dezelfde avond nog besluit ik reiki te sturen. Het is half twee ‘s nachts. Ik noem een paar situaties op waaraan ik regelmatig reiki stuur en ook haar naam. Ik stem mij af op de verschillende ‘doelen’. Niet veel later voel ik de energie hevig stromen. Mijn lichaam is licht en zwaar tegelijk. Een sterke, gelijkmatige vibratie trekt door heel mijn lijf en het is alsof er vanuit mijn handen water in de vorm van lucht stroomt. Ik ervaar de energie als massa. Op dat moment valt in mijn woonplaats de elektriciteit uit. Het is pikkedonker. Zwart. Ik laat de energie een minuut of twintig stromen en sluit dan af. Niet veel later valt het licht van de straatlantaarn weer naar binnen en val ik in het zachte schijnsel in slaap.
De volgende dag mail ik aan W. door op welk tijdstip ik reiki heb gestuurd. Ze schrijft terug dat ze er kippenvel van krijgt. Na haar eerste slaap voelde ze een witte, krachtige bol in het gebied van de zonnevlecht, haar kern zoals ze het zelf noemt. De bol bleef daar een tijdje zitten en ze moest aan mij denken. Verder geeft ze aan dat ze zich deze morgen een stuk beter voelt. In vergelijking met de laatste tijd zelfs goed.
Ik blijf het mooi vinden. Hoe verschillend reiki II wordt ontvangen. Dezelfde middag zie ik met meer intensiteit de beelden op mijn derde oog. Tijdens een meditatie ervaar ik in het roze een enorme diepte en verschijnt er filmisch een liefdevol tafereel. Dat is nog mooier, dat reiki altijd van twee kanten werkt.
Ik controleer zoveel mogelijk van wat er bij me binnenkomt. Zo ook het beeld van een dochter. Na een cursus correspondeerde ik met een medecursist; een gelukkig man zowel met zijn vrouw als met zijn dochter. Hij schreef me hoe zijn dochter heette en hoe oud ze was. Ik ‘zag’ haar op mijn derde oog. Niet helemaal. Ik zag geen details. Wat wel sterk doorkwam was haar kapsel. Koperblond, halflang springerig haar. Een beetje Farrah Fawcett look maar dan tot op de schouders. Wat later mailde de vader dat zijn dochter met een artikel en foto in de krant stond. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, zou de dochter lijken op het beeld dat in mijn hoofd verschenen was? Toen ik de foto van de -mooie- dochter bekeek, vielen de haren exact zoals ik had voorzien. Zelfs de kleur klopte.
Beelden op mijn derde oog van mensen die ik nooit eerder heb gezien, probeer ik indien mogelijk te achterhalen. Door dit te doen heb ik verschillende manieren van zien kunnen ontdekken. Ik sta altijd weer perplex als het klopt, want ergens kan ik het niet geloven.
Een vriendin van mij die regressietherapeute is, vertelde mij dat een van haar vriendinnen ernstig ziek was. Kanker en opgegeven. Haar zieke vriendin geloofde niet in reiki of in wat dan ook maar gaf wel aan dat ze het merkte als iemand haar energie gaf en dat ze dat prettig vond. Via mijn vriendin stemde ze in met reiki op afstand.
‘s Avonds voor het slapen gaan stuur ik meestal aan een paar mensen en/of situaties reiki op afstand. Ik stuur overigens nooit energie naar mensen die dat niet willen ontvangen.
Ik nam de zieke vriendin regelmatig ‘mee’ in het sturen op afstand. Dat ging zo een paar maanden door. Ik deed dat heel regelmatig. Op een dag stond ik er bij stil dat ik de zieke vriendin al drie weken niets had gestuurd. Ik besloot -met mijn verstand- dat ik dat deze avond maar moest doen. Maar tegelijkertijd vroeg ik mij af: Zou ze er nog wel zijn? Iets in mij gaf aan dat ik niet moest sturen. Alsof er een rem op het willen sturen werd gezet. Op datzelfde moment ‘hoorde’ ik: ‘Het hoeft niet meer. Ik ben er niet meer.’ Ik nam haar niet mee in het reiki sturen op afstand.
De volgende dag mailde ik mijn vriendin met de vraag hoe het met haar zieke vriendin was. Of ze er nog wel was. Ik kreeg als antwoord: Ze is gisteren overleden en heeft drie weken op haar sterfbed gelegen. Ineens begreep ik waarom mijn onderbewuste mij drie weken lang geen reiki naar haar had laten sturen. De vrouw was bezig met sterven. Ze was aan het loslaten. Die zat niet te wachten op levensenergie.
Voor mij is dit een bevestiging dat als je op je intuitie vertrouwt, de reiki stroomt wanneer het moet stromen en stopt wanneer het niet meer gewenst is. En ook dat je kunt ‘communiceren’ op verre afstand via gedachten, ook met mensen die je nog nooit eerder van je leven hebt gezien of zelfs maar gesproken.
Hij is twaalf en wil het wel proberen. Dat is dapper. De jongen heeft slapeloze nachten en een verstopte neus. Als ik mijn handen op hem plaats voel ik een lege batterij. Langzaam stroomt hij vol. Na de reiki-behandeling ga ik wat drinken voor hem en zijn moeder halen. Weer terug op de reiki-kamer zegt zijn moeder: ‘Hij voelde wel wat!’
‘Wat voelde je precies?’ vraag ik nieuwsgierig.
‘Het was alsof mijn bloed ergens naar toe stroomde en weer terug kwam.‘ Een mooie omschrijving voor het voelen van een energiebaan. Energiebanen doorstromen net als bloedbanen het lichaam. Mijn jongste zoon heeft het over fladderende vlinders. Kinderen hebben zo hun eigen metafoor voor het voelen van energie. ‘En bij mijn neus was het net alsof het tegen werd gehouden!’
Ik spreek met de moeder af om hem nog twee maal langs te laten komen. De volgende dag zie ik hem weer omdat hij met mijn oudste zoon komt spelen. ‘Hoe heb je vannacht geslapen?’ vraag ik hem.
‘Goed,’ mompelt hij afwezig. En zoals altijd ben ik weer blij en verwonderd dat de reiki zijn/haar werk lijkt te hebben gedaan.
Een nadeel van helder voelen, vind ik dat je nooit om een boodschap heen kunt. Iemand kan je iets zeggen of schrijven of zelfs alleen maar aankijken en dan voel je wat de persoon bedoelt. Ook al heeft hij/zij het afgezwakt, geprobeerd woorden zakelijk te kiezen, af te zwakken, te verdraaien of produceert hij/zij een glimlachje bij hetgeen gezegd wordt, je voelt direct de emotionele lading die daarachter zit. Wat er wezenlijk wordt overgedragen. Dat kan zelfs gepaard gaan met een lichamelijke reactie zoals klappertanden, trillen, huilen, verhoogde hartslag etc. In feite een heel overdreven reactie als je de boodschap alleen op woorden zou beoordelen. Woorden kunnen als een hamerslag inwerken maar omgekeerd ook een golf van warmte teweeg brengen. Dat laatste is de positieve kant. Je ervaart goede dingen heel intens.
Het kan handig lijken, dat is het soms ook, je weet direct wat je aan de persoon op dat moment in die bepaalde situatie hebt, maar vaak wens ik mij een andere ‘binnenkomst’ toe. Het blijft lastig. Je kunt er iets tegen doen. Het zogenaamde onzichtbare manteltje omslaan, in een trekkerstentje van nevel kruipen of een muur uit luchtstenen bouwen maar vaak gebeurt het onverwachts. Boort een boodschap zich al dwars door je heen.
Als ik ergens naar toe moet waar veel mensen zijn, sla ik meestal vooraf mijn mantel om. Vergeet ik dat of wil ik voor alles openstaan kom ik doodmoe thuis. Alle emoties van de aanwezigen hechten zich aan mij vast. Een bad, meditatie of een zelfbehandeling met reiki laten de ongewenste emoties snel los. Maar daar heb je niet altijd direct de tijd voor.
Aan het herstellen en behouden van harmonie besteed ik dan ook veel aandacht. Onderhuidse spanningen, geruzie, jaloezie etc. maken mij in een mum van tijd leeg. Dat geldt voor iedereen, maar als je helder voelt gaat dat nog sneller.
De eerste kleur die ik waarnam was violet. Voor het inslapen verscheen een paarse vlek op de muur of op het plafond, maar net welke richting ik opkeek. Nu zou ik het omschrijven als een schijnsel van mijn derde oog.
Later trainde ik mij in bad met het leren zien van aura-kleuren. De lichamelijke ontspanning, het loslaten van iedere storende gedachte, is een prima uitgangspunt om kleur waar te nemen. Door middel van een soort staren, kijk je langs iets heen en kun je kleur zien. Al gauw zag ik op mijn voeten kleuren in beweging. In een soort van elektriciteit schoten gekleurde lijntjes heen en weer en vloeiden grotere kleurvlekken traag over mijn huid uit. Boven de voeten droeg de damp kleur. Na enige oefening kon ik bv een deken van goud met gaten over mij heen zien hangen. Of een gekleurde vlek boven mijn buik. Ook kleine spiralen maar meestal in een ‘wolk’.
Toen ik net met reiki begon, zag ik tijdens het behandelen soms de energie in een kleur naar binnen trekken. Het vraagt wel om concentratie. Ik zie zelden spontaan een kleur. Ook kan ik niet het totale auraveld, dat om een persoon heen hangt, in enen waarnemen. Er wordt wel gezegd dat mensen die tijdens reiki kleuren zien en/of de energie sterk voelen, twijfelen. Ze willen zichtbaar ‘bewijs’. Naarmate ik meer vertrouw op reiki neem ik minder kleur waar. Het voelen blijft even sterk zo niet sterker.
Ik herinner mij mijn verbazing over de doorzichtigheid van de kleuren, de overeenkomst met wat ik eerder alleen van plaatjes kende.
Op mijn derde oog zie ik eveneens kleuren. Daar verschijnen de kleuren feller. Geven als het ware licht. Ik lees die meestal als verwijzing naar een bepaald chakra. Maar de euforie van voor het eerst kleuren met open ogen waarnemen was groots. Ik ging overigens pas kleuren zien toen ik dacht zoiets nooit te zullen kunnen.
Eén manier van zien op mijn derde oog is in silhouetten. De silhouetten zijn vaak afgetekend tegen een paars/rode achtergrond. Meestal is alleen het gedeelte vanaf de zonnevlecht zichtbaar. Ik zie ook verfijnder. Dat betreft veelal gezichten van mensen die ik ken. Die figuren zie ik in grijzen. In een fragment dat me iets duidelijk maakt. Een handeling. Maar het blijft altijd subtiel. Het kijken schaadt nooit de privacy van mensen. Het kijken kan gepaard gaan met zinnen die ik in mijn hoofd hoor en/of het voelen van een duidelijke emotie.
Tijdens een mentaal-behandeling bij een vriendin zag ik twee silhouetten tegenover elkaar staan. In zwart en wit. De witte was beduidend kleiner dan de zwarte die er groot en dreigend tegenover stond. Ruzie, kreeg ik door. Zij staat voor de witte figuur en voelt zich overruled door het zwarte silhouet. Ik vroeg haar: ‘Heb je soms ruzie met iemand?’ Verbaasd vertelde ze aan me hoe ze net aan de persoon dacht waarmee ze figuurlijk aan het zwaardvechten was. Na de gewone reiki-behandeling legde ze vol vuur het conflict uit dat ze had met een man in haar/hun trappenhuis. Het conflict vrat behoorlijk aan haar maar terwijl ze het aan me uiteen zette droeg ze gelijktijdig een oplossing aan.
Gedurende het zonnebaden verscheen in grijstinten een persoon die ik toen nog nooit in het echt had gezien. Wel gesproken en geschreven. Ik wist dat de persoon rookte. Maar ik zag hem gehurkt roken met de rug tegen de muur en bepaalde bewegingen maken. Toen ik daar naderhand naar vroeg vertelde hij dat hij altijd strekoefeningen deed tijdens het roken en inderdaad dan zo gehurkt zat.
Zo kan er een beeld op mijn derde oog binnen sluipen. Het is zeker niet mijn uitgangspunt bij het behandelen met reiki. Ik roep het niet op. Maar soms dient het zich aan. Ik denk dat het komt als het op dat moment belangrijk is voor de persoon om wie het gaat. Maar in ontspanning zie ik soms ook heel dagelijkse dingen die me iets over iemands gewone doen en laten kunnen vertellen.
