Een doorschijnende dame

De eerste vreemde ervaring die ik me kan herinneren dateert uit halverwege jaren ‘70. Ik denk dat ik een jaar of 6 geweest moet zijn. Jonger kan ook. Ik heb vanaf een jaar of drie herinneringen. Het kan dus zijn dat ik pas vier was. In ieder geval was ik zoals zoveel jonge kinderen bang in het donker. Ik zag er van alles in. Zeker dingen die ik niet wilde zien. Een ochtendjas op de tocht werd een heks, gordijnkoord een bungelende gifslang enzovoort.  Voor het slapen gaan controleerde ik steevast of er niemand onder mijn bed lag.

Op een avond hing ik uit het open raam en overschreeuwde mijn eigen angst door te roepen:‘Geesten bestaan helemaal niet!’ Gauw sloot ik raam en gordijnen en rende terug naar mijn bed. In het halfduister loerde ik naar mijn afgesloten raam. Opeens zag ik een jonge vrouw in het wit binnenkomen. Licht doorschijnend met lang haar. Haar haren en gezicht waren eveneens wit. Ze zweefde een beetje boven de grond en kwam tot vlak naast mij ‘hangen’.

‘Wij bestaan wel,’  zei ze.

Even snel als ze gekomen was verdween ze weer. Ik weet niet of ze onder de categorie ochtendjas, gordijnkoord ofwel kinderlijke fantasie viel. Wel dat ik op dat moment besloot zoiets nooit meer te willen zien. En tot op de dag van vandaag zie ik energie in trillingen, kleuren, abstracte vormen (spiraal, zigzaglijnen) of licht maar nooit in de vorm van een menselijke gedaante.

Op mijn derde oog verschijnen wel menselijke figuren. Maar dat is veilig. Die verdwijnen zodra je de ogen opent en staan op een afgebakend scherm in plaats van in de vrije ruimte. Als ik er nu ’s nachts uitmoet doe ik nooit het licht aan. Ik heb geen angst meer in donker. Ik weet dat hetgeen je niet wilt zien ook niet te zien krijgt.