Het beeld van een dochter

Ik controleer zoveel mogelijk van wat er bij me binnenkomt. Zo ook het beeld van een dochter. Na een cursus correspondeerde ik met een medecursist; een gelukkig man zowel met zijn vrouw als met zijn dochter. Hij schreef me hoe zijn dochter heette en hoe oud ze was. Ik ‘zag’ haar op mijn derde oog. Niet helemaal. Ik zag geen details. Wat wel sterk doorkwam was haar kapsel. Koperblond, halflang springerig haar. Een beetje Farrah Fawcett look maar dan tot op de schouders. Wat later mailde de vader dat zijn dochter met een artikel en foto in de krant stond. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, zou de dochter lijken op het beeld dat in mijn hoofd verschenen was? Toen ik de foto van de -mooie- dochter bekeek, vielen de haren exact zoals ik had voorzien. Zelfs de kleur klopte.

Beelden op mijn derde oog van mensen die ik nooit eerder heb gezien, probeer ik indien mogelijk te achterhalen. Door dit te doen heb ik verschillende manieren van zien kunnen ontdekken. Ik sta altijd weer perplex als het klopt, want ergens kan ik het niet geloven.