tai chi in paars

Een aantal hadden afgezegd waardoor de groep niet zo groot was. We waren met een oefening bezig op de plaats en het steeds herhalen van dezelfde beweging bracht me in een soort trance. Ik keek in de spiegel naar de tai chi qigong groep. Iedereen was even geconcentreerd bezig. Toen zag ik  dat de hele ruimte zich had gevuld met doorzichtig paars, met rondom iedere persoon een witte rand. Mooi om te ervaren dat de hele groep zich in eenzelfde staat van zijn bevond.

Het beeld van een dochter

Ik controleer zoveel mogelijk van wat er bij me binnenkomt. Zo ook het beeld van een dochter. Na een cursus correspondeerde ik met een medecursist; een gelukkig man zowel met zijn vrouw als met zijn dochter. Hij schreef me hoe zijn dochter heette en hoe oud ze was. Ik ‘zag’ haar op mijn derde oog. Niet helemaal. Ik zag geen details. Wat wel sterk doorkwam was haar kapsel. Koperblond, halflang springerig haar. Een beetje Farrah Fawcett look maar dan tot op de schouders. Wat later mailde de vader dat zijn dochter met een artikel en foto in de krant stond. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, zou de dochter lijken op het beeld dat in mijn hoofd verschenen was? Toen ik de foto van de -mooie- dochter bekeek, vielen de haren exact zoals ik had voorzien. Zelfs de kleur klopte.

Beelden op mijn derde oog van mensen die ik nooit eerder heb gezien, probeer ik indien mogelijk te achterhalen. Door dit te doen heb ik verschillende manieren van zien kunnen ontdekken. Ik sta altijd weer perplex als het klopt, want ergens kan ik het niet geloven.

Helder zien

 

Eén manier van zien op mijn derde oog is in silhouetten. De silhouetten zijn vaak afgetekend tegen een paars/rode achtergrond. Meestal is alleen het gedeelte vanaf de zonnevlecht zichtbaar. Ik zie ook verfijnder. Dat betreft veelal gezichten van mensen die ik ken. Die figuren zie ik in grijzen. In een fragment dat me iets duidelijk maakt. Een handeling. Maar het blijft altijd subtiel. Het kijken schaadt nooit de privacy van mensen. Het kijken kan gepaard gaan met zinnen die ik in mijn hoofd hoor en/of het voelen van een duidelijke emotie.

Tijdens een mentaal-behandeling bij een vriendin zag ik twee silhouetten tegenover elkaar staan. In zwart en wit. De witte was beduidend kleiner dan de zwarte die er groot en dreigend tegenover stond. Ruzie, kreeg ik door. Zij staat voor de witte figuur en voelt zich overruled door het zwarte silhouet. Ik vroeg haar: ‘Heb je soms ruzie met iemand?’ Verbaasd vertelde ze aan me hoe ze net aan de persoon dacht waarmee ze figuurlijk aan het zwaardvechten was.  Na de gewone reiki-behandeling legde ze vol vuur het conflict uit dat ze had met een man in haar/hun trappenhuis. Het conflict vrat behoorlijk aan haar maar terwijl ze het aan me uiteen zette droeg ze gelijktijdig een oplossing aan.

Gedurende het zonnebaden verscheen in grijstinten een persoon die ik toen nog nooit in het echt had gezien. Wel gesproken en geschreven. Ik wist dat de persoon rookte. Maar ik zag hem gehurkt roken met de rug tegen de muur en bepaalde bewegingen maken. Toen ik daar naderhand naar vroeg vertelde hij dat hij altijd strekoefeningen deed tijdens het roken en inderdaad dan zo gehurkt zat.

Zo kan er een beeld op mijn derde oog binnen sluipen. Het is zeker niet mijn uitgangspunt bij het behandelen met reiki. Ik roep het niet op. Maar soms dient het zich aan. Ik denk dat het komt als het op dat moment belangrijk is voor de persoon om wie het gaat. Maar in ontspanning zie ik soms ook heel dagelijkse dingen die me iets over iemands gewone doen en laten kunnen vertellen.