Hoe reiki op mijn pad kwam:
4-20
Mijn ouders zeiden: ‘Dood is dood,’ maar namen me wel de natuur in om te laten zien wat leven is. Ze hebben me veel geleerd maar konden me niet leren anders naar het leven te kijken dan als naar een doodlopende lijn: Een begin met een eind.
____ 
_____________________________________
Dat eind maakte me doodsbang. Ik was boos op mijn ouders. Ze hadden me met het leven eveneens het sterven gegeven. Door te denken dat ik de tijd voor mijn leven ook niet gemist had, praatte ik mezelf moed in. Het leven probeerde ik nuchter te benaderen zoals een Hollandse meid behoorde te doen. Met denkbeeldige planken timmerde ik een deur voor mijn blikveld. Echt helpen deed het niet. Door de kieren kwam het leven toch nog te hard naar binnen:
Mensen die niet echt lachten. Schijnbaar warme woorden waarachter een hatelijke bedoeling hing. Het in de grond trappen van anderen om zelf hoger te kunnen staan. Ik zag het door hun huid schemeren. In wolken om een contour. Ze kwamen allemaal naar binnen en hielden me wakker met een hoop gekakel in mijn kop.
20-30
-Mijn levenspad laat me voortdurend struikelen over eerder afgewezen zaken. Zo ook over het ‘obstakel’ reiki-
Toen een familielid vertelde reiki te hebben gedaan en mij van mijn diabetes zou genezen, sprak ik daar spottend over. Ik ging er heen maar het voelde niet goed. Nu weet ik dat mijn gevoel klopte. Je kunt een pancreas met een insuline-productie van 0,0 niet met reiki genezen. Dat voorval zorgde ervoor dat ik er jarenlang niets van moest hebben.
-De nuchtere aanpak van mijn ouders heeft er voor gezorgd dat ik niet zomaar iets aanneem. Ik moet een bos zien branden voor ik in het vuur geloof. Mijn overgevoeligheid had ik zelf aan te pakken. Verschillende jassen heb ik gepast maar allen lieten een teveel aan water door-
30-40
Op een dag gingen mijn handen met mij aan de haal. Ik zei mijn sombere zoon op de bank te gaan liggen om mijn handen langs zijn gezicht te kunnen leggen. Zijn gezicht vertoonde mosgroene vlekken. Direct na aanraking kleurde het vanaf zijn voorhoofd langzaam rozerood en verdrong, als vloeiende ecoline op nat papier, het groen. Na een minuut of vijf bloosde hij van kin tot kruin en wist ik dat ik moest stoppen. Vrolijk sprong mijn zoon van de bank af om zich verder de hele middag prima te vermaken.
-Het is dat ik het zelf gezien heb, anders zou ik het niet geloven-
Toch duurde het nog een hele tijd voordat ik doorkreeg dat ik met mijn handen iets moest doen. Steeds vaker raakten zij aan. Lieten me door voelen meer en meer zien. *Ik wilde er grip op krijgen. Om niet zomaar wat te doen, begon ik in 2005 aan reiki I (Shoden), gevolgd door reiki II (Okuden) in 2006 en inmiddels heb ik mijn masterschap (Shinpinden) voltooid en heb gemerkt dat ik al voor ik aan de opleiding begon in lering was maar eveneens dat ik nu pas aan het begin sta.
De reiki heeft mijn diabetes type 1 niet doen genezen, waar ik zelf ook nooit op uit ben geweest of ook maar een fractie van een seconde in heb geloofd. Wel heeft het zelfhelende vermogen van de reiki mijn weerstand en gezondheid enorm verhoogd. Heb ik veel meer energie gekregen en mijn eetgewoontes en levenstijl aangepast. Reiki opent de ogen waardoor je ziet wat goed voor je is. De kwaliteit van leven is bij mij enorm verbeterd. Zowel op lichamelijk als op psychisch vlak.
*Net zoals bij de kiko-techniek of magnetiseren gebeurt, ging het ten koste van mijn eigen energie die ik in mijn geval onvoldoende kon aanvullen.
